Woonruimte

20140426 aardehuis 0132Naarmate de bouw van ons huis gestaag vordert, groeit ook mijn behoefte naar woonruimte. Over een maand wonen we met ons zessen twee jaar in een stacaravan van zevenentwintig vierkante meter.

Laatst zag ik op internet een filmpje van een kip die jaren als legbatterijkip geleefd had en nu door zijn eigenaar “ in vrijheid” gesteld werd.

 

 

Is het geen prachtig gezicht hoe die kip eerst eens zijn poten uitstrekt, vervolgens zijn vleugels een voor een uitstrekt? Ik zag ineens voor me hoe ik dat straks zou doen als ik in mijn aardehuis woon. Natuurlijk is het in vele opzichten onvergelijkbaar. Toch denk ik aan hoe fijn het zal zijn om mezelf straks staand naast mijn bed te kunnen uitrekken. Nu doe ik dat zittend op de rand van mijn bed, want staand raak ik direct het plafond. Dat we elkaar straks weer kunnen passeren zonder elkaar aan te moeten raken. De koelkast te kunnen openen zonder te wachten tot iemand uit de badkamer is. Ik heb uitgerekend dat we voor ieder uit ons gezin drie vierkante meter leefruimte hebben. Straks is dat ruim veertien vierkante meter! Het leven in zo' n kleine ruimte met zoveel mensen vraagt op een bepaalde manier energie. Al is het maar om de ergernis dat ik nooit langer dan een uur kan genieten van leegte op ongeacht welk oppervlak. Of het nu aanrecht, bed, kleed of tafel betreft. Er ligt altijd wel ergens wat. Zodra de kinderen uit school komen staat het aanrecht vol met vier broodtrommels, zeven bekers en 3 fruitbakjes. Om überhaupt te kunnen koken moet er eigenlijk eerst worden afgewassen op een aanrechtje van een halve meter. Dat het nu lekker weer is scheelt enorm, want dat betekent dat we buiten kunnen eten aan de tuintafel en dat de kinderen dan ieders een op een eigen stoel mogen. Binnen zitten ze met zijn vieren op een bankje van nog geen anderhalve meter lang en hebben ze per persoon ca dertig centimeter ruimte. Edion en ik zitten op eetkamerstoelen aan de andere kant van de tafel. Als ik zit, dan kan Edion gaan zitten en opstaan gaat in omgekeerde volgorde. Wanneer de kinderen klaar zijn met eten en van tafel willen, laten ze zich zakken van het bankje en kruipen onder de tafel en onze stoelen door tot ze zich weer kunnen oprichten in de woonkamer. Ik ben ook iedere keer weer oprecht verbaasd hoe gemakkelijk dingen kwijtraken in een kleine ruimte. De stress die het geeft om het te zoeken. Waar zijn bijvoorbeeld mijn zomerkleren gebleven. Onder welk bed of bank en in welke plastic tas? Kennelijk heb je voor zoeken ook ruimte nodig.

Maar een groot verschil met de legbatterijkip is, naast dat wij er vrijwillig voor kiezen, dat wij wéten dat deze leefomstandigheden slechts een relatief korte periode van ons leven duren en dat het straks “ beter” wordt. Hoewel het huis wel steeds kaler wordt naarmate de oplevering in zicht komt troost ik me met de gedachte dat een wind- en waterdichte schil van zevenentachtig vierkante meter toch nog steeds beter is dan waar we nu in leven.

Tot het zover is blijven we met elkaar bouwen tot het laastste huis staat en slepen we elkaar door moeilijke periodes heen. Dat is de meerwaarde van deze gemeenschap. Want samenleving werkt alleen als je het letterlijk neemt volgens de opa van Loesje

samenleving-opavanloesje