De vorige visiedag hadden we bij de boerderij al getoost met champagne om dit feestelijk moment te vieren. Maar we wilden dat natuurlijk ook nog op het land zelf doen. En dit keer lieten de weergoden ons niet in de steek en dus togen we met z’n allen naar ‘ons’ stuk land na afloop van deze visiedag.
‘Ons’ stuk land... ‘Kun je grond bezitten?’, vroeg Paul zich in zijn toespraakje af. Hij las voor uit de toespraak van Chief Seatle. ‘We zijn slechts passanten en hebben de grond in bruikleen..’. Paul wilde ons graag er op wijzen dat er al levende wezens wonen op het stuk grond waar wij straks gaan bouwen. Hij sprak de wens uit dat we ons daar bewust van zijn bij alles wat we er straks gaan doen. En hij vroeg ons na te denken over wat we de plek willen komen brengen, in plaats van alleen maar iets te willen halen. We deden een rondje: ‘liefde en harmonie’, ‘lichtheid en plezier’, ‘heling van de aarde’, ‘veiligheid voor alles wat leeft’, ‘vruchtbaarheid’, ‘inspiratie’, ‘gelijkwaardigheid van alle levende wezens’ waren zo een paar van onze wensen.
Daarna wilden we de plek ook daadwerkelijk al iets komen brengen. Een aantal van ons hadden om te beginnen wat aarde van onze huidige woonplaats meegenomen en strooiden dat op de aarde rondom de wilg. Daarna strooiden de kinderen allemaal zaadjes uit. Het wordt vast een heel vrolijke kleurenpracht straks. En we wilden de grond nu ook al wat vruchtbaarheid geven. Estella had daarvoor een fles Bokashivocht meegenomen uit haar Bokashi-emmer. Een bokashi-emmer is een GFT-emmer waarin groenafval wordt gefermenteerd. De gefermenteerde groente en het sap wat daarvan af komt is erg vruchtbaar. Gemengd met water sprenkelde Estella samen met de kinderen dit vruchtbare vocht over de zaadjes heen. Nu kan het gaan groeien.
En als afsluiting hezen we onze aardehuisvlag. Daar wapperde ons logo, prachtig in de wind. Het was een indrukwekkend gezicht. Het voelde als eerste beloning op al dat harde werken. Soms vraag ik me af of we met dit hele project de eindstreep gaan halen. Het gaat niet alleen om het ontwerpen van aardehuizen, maar het gaat ook om de bouw van de huizen; we zijn ontwerper, aannemer en bouwvakker inéén. En het gaat niet om één huis maar om 23 huizen én een gemeenschapshuis én een bezoekerscentrum. Als je eens wist hoeveel vragen er steeds liggen te wachten op een uitwerking, op een antwoord. Steeds opnieuw. Er komt zoveel op ons af. Het is zo’n waanzinnig megagroot project... Zijn we niet knettergek dat we dit allemaal willen realiseren??
Maar: daar wapperde de vlag, als tastbaar bewijs deze grote mijlpaal. Het bewijs van onze onstuitbare stroom. Straks wappert er een vlag op het eerste dak. En dan, op een gegeven moment, wappert de vlag ook op ons laatste huis. Ook daar gaan we komen. Als we maar gewoon door gaan, stapje voor stapje. En zo nu en dan stoppen we met al dat harde werk en staan we stil om onze mijlpalen te vieren. Met elkaar, met een wapperende vlag, met chamgagne, met felicitaties, complimenten over en weer, met een overheerlijke picknick op ons eigen land, terwijl de kinderen in de wilgenboom spelen en twee van onze nieuwste instappers verbindingsarmbandjes uitdelen aan ons allemaal. Het leven is goed en dit aardehuisproject is alle moeite waard!
